Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22125 K.2024/10872

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 116/4, 119/1-c, 151/1. maddelerinden cezalandırılması istemiyle açılan kamu davası sonunda ilk derece mahkemesinin 15.01.2014 tarihli ve 2013/94 Esas 2014/4 Karar sayılı kararıyla her üç suçtan sanığın beraatine karar verildiği,

anılan hükümlerin o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi akabinde Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19.10.2016 tarihli ve 2015/10256 Esas, 2016/13914 Karar sayılı kararıyla "sanığın her üç suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesinin isabetsiz olması sebebiyle" hükümlerin bozulmasına karar verildiği, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19.10.2016 tarihli bozma kararı sonrasında bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesinin 01.02.2017 tarihli ve 2016/188 Esas, 2017/14 Karar sayılı kararıyla mala zarar verme suçundan şikâyetten vazgeçme sebebiyle düşme kararı verildiği,

hırsızlık suçundan sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143,62, 53. maddelerinden 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiği, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise 116/4, 119/1-c, 62 maddelerinden 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip anılan hükmün, açıklamasının geri bırakılmasına karar verildiği, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen bu karara sanık tarafından itiraz edilmesi akabinde Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2017 tarihli ve 2017/307 D.İş sayılı kararıyla itirazın reddine karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği;

hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince hükmedilen bahsi geçen 01.02.2017 tarihli mahkûmiyet hükmünün sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarihli ve 2017/4850 Esas 2018/8012 Karar sayılı kararıyla " cezanın eksik tayin edildiği.

5237 sayılı Kanun'un 168/2 maddesinden uygulama yapılması gerektiği gerekçesiyle " hırsızlık suçundan kurulan hükmün bozulmasına karar verildiği, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarihli bozma kararı sonrasında yapılan yargılama sonucunda ilk derece mahkemesinin 10.10.2018 tarihli ve 2018/120 Esas 2018/98 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 168/2, 62, 53 maddelerinden 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

aynı kararda iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mükerrer karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği; sanığın 02.01.2020 tarihinde işlediği uyuşturucu madde bulundurmak suçundan Darende Asliye Ceza Mahkemesince 05.02.2021 tarihili (16.06.2022 tarihinde kesinleşen) 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 62,

53. maddelerinden hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ihbarı üzerine inceleme konusu olan 26.04.2023 tarihli karar ile Mahkemenin 10.10.2018 tarihli olan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından Mahkemece 10.10.2018 tarihinde verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların açıklandığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesinin 10.10.2018 tarihli ve 2018/120 Esas 2018/98 Karar sayılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mükerrir hükmedilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1)Denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ilk derece mahkemesinin 01.02.2017 tarihli ve 2016/188 Esas 2017/14 Karar sayılı olup 22.03.2017 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına dair kararın açıklanması gerektiği gözetilmeden, mükerrer şekilde hükmedilen ve yok hükmünde olan 10.10.2018 tarihli ve 2018/120 Esas, 2018/98 Karar sayılı olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanması,

2) Hırsızlık suçundan hükmedilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 10.10.2018 tarihli ve 2018/120 Esas 2018/98 Karar sayılı karar, Doğanşehir Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olan sanığa tefhim edilirken, kararın yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediği gibi 05.11.2018 tarihli Cezaevi tebliğ mazbatasında ve üst yazısında da anılan hususun belirtilmediği anlaşılmakla, mahkemece yapılan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleştirilmesinin usûlüne uygun olmadığı,

bu sebeple hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmediği ve denetim süresinin işlemeye başlamadığı gözetilmeden, hukuken geçerliliği bulunmayan 26.04.2023 tarihli karar ile açıklanması koşulları oluşmayan 10.10.2018 tarihli hükmün açıklanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesi,