Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28919 K.2024/10759

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kurulan 17.12.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünün, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.05.2022 tarihli ve 2021/7645 Esas, 2022/10065 Karar sayılı ilamı ile uzlaşma işlemlerinin yapılması gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası mahkemenin duruşma gününü bildirir tebligatı sanığın dosyada bilinen son adresine gönderdiği, tebligatın iade gelmemesi üzerine, yapılan araştırma neticesinde sanığın ceza infaz kurumundan izinli çıktığı belirlenmesi üzerine izninin geçireceği adrese tebligatın gönderildiği,

bu adresten de iade gelmesi ve sanığın kayıtlı MERNİS adresinin bulunmaması sebebi ile duruşmaya devam edilerek davanın yokluğunda bitirildiği ve kurulan son hükümdeki cezanın da önceki hükümdeki cezadan daha ağır olmadığı olayda, 1412 sayılı CMUK'un 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sanığa Yargıtay bozma ilamına karşı diyeceğinin sorulması için dosyadaki adresine davetiye tebliğ olunamaması nedeniyle bozmaya karşı beyanının saptanmamış olsa da duruşmaya devam olunarak davanın yokluğunda bitirilebileceği, ancak sanık hakkında verilecek ceza bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise her halde dinlenmesi gerekeceği,

şeklindeki hüküm dikkate alındığında Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.