Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22642 K.2025/24772

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın suç teşkil eden bir eyleminin olmadığına, suçun sanık tarafından işlendiğine dair şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmadığından sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, teşebbüs hükümleri uyarınca asgari hadden indirim yapılmasının, lehe hükümler ile takdirî indirim nedenlerinin uygulanmamasının hatalı olduğuna;

sanığın temyiz isteminin, suç işlemediği hususunun dikkate alınmadığına, zararı karşılamak istediğine ve hakkında hatalı olarak tekerrür hükümlerinin uygulandığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;