Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22813 K.2024/18747

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 04.10.2022 tarihli 2021/16480 E., 2022/13010 K. sayılı ilamında soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle şikâyetçiye kısmi iadeye muvafakatinin olup olmadığı sorularak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin belirtildiği, mahkemece bozma ilâmına uyularak, şikâyetçiye soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye muvafakatinin olup olmadığının sorulduğu, şikâyetçinin de 23.02.2023 tarihli talimat duruşmasında, sanığın cezasından indirim yapılmasına rızasının bulunduğunu bildirdiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında aynı Kanun’un 168/1-4. maddesinin uygulanması yerine 168/2. maddesi uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,