Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22857 K.2024/3982

Dosya incelenerek gereği düşünüldü. Sanığın yokluğunda verilen 24.02.2015 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğinin yapılması gerektiği gözetilmeden, 19.03.2015 tarihinde doğrudan MERNİS adresine çıkartılan tebliğ işlemi geçersiz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığın olay tarihinde gece vakti cadde üzerinde gezen şikâyetçinin oğlu olan mağdurun yanına gelip, birisini aramak için cep telefonunu isteyip, aldıktan sonra cep telefonunu iade etmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin TCK’nın 141/1 ve 143. maddelerinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının, 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımını kesen son işlem olan 24.02.2015 günlü mahkûmiyet karar tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,