Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23083 K.2025/24355

I) Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II)Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ve müdafiinin temyiz talebinin müştekinin atılı suça konu malları ne zaman, kimden ne şekilde edindiğini izah edemediği, bu noktada sanığın savunmasına üstünlük tanınarak hırsızlık suçunun unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiği, ayrıca TCK 144. maddesinin de değerlendirilmemesinin hatalı olduğu,

şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiği, sanığın savunmasında, müştekinin zararını gidermek istediği bunun için kendisine uygun bir süre verilmesini talep ettiği, mahkemece süre verilmiş ise de; verilen süre içerisinde sanığın tutuklu olarak cezaevinde bulunması sebebiyle müştekinin zararını giderebilmesinin mümkün olmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;