Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23177 K.2025/14084

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I) O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

O Yer Cumhuriyet savcısının 23.01.2023 tarihli dilekçe ile temyiz talebinde bulunduktan sonra 23.02.2023 tarihinde temyiz talebinden vazgeçmiş olması karşısında temyizden feragat nedeniyle incelenmeksizin İADESİNE,

II) Sanık ... ve sanık ... müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

Sanıklardan ...'ın katılan tarafın zararının 100,00 TL'lik kısmını giderdiği ancak katılan vekilinin yazılı dilekçe ile "yapılan kısmı iadeye rızanın bulunmadığına" yönelik beyanı karşısında, Tebliğname'nin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,