Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23433 K.2024/5049

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/85322 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226. maddesinde yer alan, "(1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

(3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır.

Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." şeklindeki düzenleme karşısında, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 20/09/2011 tarihli ve 2011/34994 soruşturma, 2011/12992 esas, 2011/5510 sayılı iddianamesinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151. maddesinin uygulanması talep edilmemiş olmasına rağmen, 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesi uyarınca ek savunma için süre verilmesi ve bu sürede sanığın ek savunması alındıktan sonra karar verilmesi gerekirken, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2014 tarihli kararıyla sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiği, sanığın bu kararı 02.03.2022 tarihli dilekçesiyle eski hâle iade istemiyle temyiz ettiği, Mahkemenin 16.03.2022 tarihli ek kararıyla temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmış ise de; eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre, Mahkemenin 16.03.2022 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının yok hükmünde olduğu tespit edilerek dosyanın Yargıtay tarafından temyizen incelenmesi gerektiğinden hükmün kesinleşmediği belirlenmiştir.

3. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu kararın temyiz yasa yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR