Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23792 K.2025/21943

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın pişman olduğuna, beraat hükmü verilmesi gerekirken cezalandırılmasının hukuka aykırı olduğuna, sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine, malın değeri az olduğundan 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanması ve kararın bozulması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilâmlardan, en ağırı olan Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2020/98 Esas ve 2020/452 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması gerekirken, Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/100 Esas ve 2020/338 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.