Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24226 K.2025/5641

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamda fuhuş suçundan 5237 sayılı TCK’nın 227/2-4. maddeleri gereğince 3 yıl hapis cezasının yanında 140,00 TL adli para cezasına da hükmedilmesine rağmen, yerel mahkemece adli para cezasının tekerrüre esas alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın Dairemizin 05.12.2022 tarihli ve 2021/6825 E., 2022/20227 K. sayılı bozma kararından önce yapılan yargılamadaki 04.05.2016 tarihli yakalama üzerine alınan ifadesinde zararı gidermek istemediğini belirtmesine karşın, katılanın bozma sonrası 17.05.2023 tarihinde alınan beyanında sanığın annesinin uzlaşmak için yanına geldiğini; ancak kendisinin zararın giderilmesini istemediğini ve sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,