Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2445 K.2024/15307

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesi uyarınca hırsızlık suçundan tayin olunan cezanın en fazla üçte birine kadar artırılabileceği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 143. maddesi gereğince yarı oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 6 ay hapis cezası yerine 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

1412 sayılı Kanun'un 326/son. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek daha az ceza hükmedilmiş olması nedeniyle sonuca etkili görülmeyerek bozma nedeni olarak görülmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 ve 62. maddelerine göre belirlenen 2 yıl 1 ay hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip sonuç olarak 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve uygulama maddesi olarak da 1412 sayılı Kanun'un 326/son. maddesinin hükümde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeyip aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan;