Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24576 K.2026/232

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin; ''sanığa çeyrek altını alıp almadığı sorulduğunda düğündeki insanlara karşı mahcup olmamak için yaptığından pişmanlık duysa da çeyrek altını aldığını söyleyemediğine, polis merkezinde sanık yaptığı şeyden duyduğu pişmanlıkla kendi rızasıyla çorabına sakladığı çeyrek altını teslim ettiğine, sanık hakkında kovuşturma başlamadan önce bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme suretiyle giderdiğine,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uygulanarak etkin pişmanlıktan yararlandırılması ve cezasının üçte ikisine kadarının indirilmesi gerektiğine, çeyrek altının piyasa fiyatı yüksek olmadığından 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince cezada indirim yapılması veya ceza vermekten vazgeçilmesi gerektiğine, sanık lehine olan maddeler dikkate alınmadan sanık aleyhine hüküm kurulduğuna, verilen kararın bozularak yeniden karar verilmek üzere gönderilmesine'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;