KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2023/24626 E., 2024/5684 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Nisan 2024
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90320 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
"Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan hırsızlık suçu için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının anılan Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 12 yıl olacağı, suç tarihinin 20/07/2010 olduğu, Urla 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/06/2022 tarihli ve 2022/178 esas, 2022/517 sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmünün sanığın üzerine atılı suç yönünden zamanaşımı süresini kesen son sebep olduğu ve suç tarihinden itibaren 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, kararın kesinleştiği 08/09/2022 tarihine kadar tamamlanmış olduğu anlaşıldığından,
sanık hakkındaki kamu davasının, dava zamanaşımının dolması nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE-KARAR
Sanık ...'ın hırsızlık suçundan eylemine uyan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesinde düzenlenen suçun, aynı Kanun’un 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık olağan zamanaşımına ve aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca 12 yıllık olağanüstü zamanaşımına tabi olduğu, sanık hakkında ilk mahkûmiyet tarihinin 17.12.2015 olduğu, ikinci mahkûmiyet tarihinin 02.06.2022 olduğu, her iki mahkûmiyet tarihi arasında 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin dolmadığı gibi, suç tarihinden ikinci mahkûmiyet tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin de dolmadığı,
zamanaşımı süresinin hesaplanmasında, mahkûmiyet tarihinin önem arz ettiği, kararın kesinleşmesinin zamanaşımı hesaplanmasında bir önemi haiz olmadığı, somut olayda, zamanaşımı sürelerinin dolmadığı, bu itibarla verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2023/24626, K. 2024/5684, 15 Nisan 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama