Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24687 K.2024/5415

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içerisinde İstanbul 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.07.1996 tarihli ve 1995/1 Esas, 1996/750 Karar sayılı ilâmının, 02.01.1995 tarihli hükümlü ve temyiz dışı hükümlülerin farklı yerlerde işledikleri hırsızlıklarla ilgili kolluk fezlekesinin bulunduğu, temyiz dışı hükümlü ... yönünden İstanbul 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2007 tarihli ve 1995/1 Esas, 1996/750 Karar sayılı uyarlamaya ilişkin ilâmında dosyanın uzun süre arşivden arandığının ancak bulunamadığının belirtildiği de nazara alındığında; öncelikle uyarlama yargılaması öncesine ait belgelerin ve soruşturma aşamasına ait evrakların bulunmadığı anlaşıldığından,

tüm eksik belgelerin asıl veya onaylı sureti denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmaya çalışılıp müdahil vekili Av. ... vasıtasıyla müdahil tespit edilerek eylemin ne şekilde saat kaçta gerçekleştiği Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde tespit edilerek ulaşılabilen belge ve deliller üzerinden hükümlünün hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nazara alınarak hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son ve 81. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1, 151/1, 116/2-4,

119/1-c maddelerinin olaya ayrı ayrı uygulanması ve mahkemece yapılan lehe olan kanun değerlendirmesinde 5237 sayılı TCK’nın lehe olduğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı. 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.01.2013 tarihli ve 2012/1142 E., 2013/17 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK’nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. No’lu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan, uzlaşma kapsamında olmaması nedeniyle bu suç yönünden uzlaştırma yoluna gidilemeyeceği;

ancak 5560 sayılı Yasa’nın 6. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesine eklenen 4. fıkranın yürürlük tarihi olan 06.12.2006 gününden önce işlenen ve 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikâyete tabi olup, katılanın beyanı alınarak şikâyetinin devam etmesi hâlinde ise, uzlaşma hükümlerinin uygulanabileceği gözetilerek;

mala zarar verme suçu yönünden CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde uygulanma imkânı bulunmayan 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yürürlüğe giren TCK 142/2-h maddesi esas alınarak hüküm kurulması,