Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24739 K.2025/22969

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin; ''mahkemelerin görevlerinin belirlenmesinde ağırlaştırıcı veya hafifleştirici nedenler gözetilmeksizin kanunda yer alan suçun cezasının üst sınırının göz önünde bulundurulacağına, Asliye Ceza Mahkemesinin görevinin 10 yıl veya daha az hapis cezası gerektiren dava ve işler olduğuna, işbu dosyada ceza üst sınırı aşıldığına, hakkaniyet ilkesi gözetilmeden sanığın ağır bir şekilde cezalandırıldığına, adaletin tam olarak gerçekleşebilmesi için,

maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanmasının ve tartışılmasının zorunlu olduğuna, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar usul ve yasaya aykırılık taşıdığından bozulması gerektiğine'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;