Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24872 K.2025/23729

1-Sanık hakkında şikâyetçiler ... ve ...'a karşı işlenen hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 02.03.2023 tarihli ve 2022/2379 E., 2023/990 K. sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tâbi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2- Sanık hakkında şikâyetçi ...'ya karşı işlenen hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin; ''şikâyetçilerin her türlü zararlarının karşılandığına ve herhangi bir alacaklarının kalmadığına ilişkin beyanları dikkate alındığında sanığın cezalandırılmasına karar verilmesinin hakkaniyet ilkesine aykırı olduğuna, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malların değerlerinin azlığı ve sanığın samimi beyanları göz önüne alınarak TCK'nın 145/1. maddesi gereğince sanığa ceza verilmesinden vazgeçilmesi ya da verilen cezada indirim yoluna gidilmesi gerektiğine, sanığın pişmanlığını dile getirdiğine,

etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması noktasında Mahkeme takdir yetkisini kullanabilecekken sanığın cezalandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın sanık lehine bozulmasına'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın tekerrüre esas alınan İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli ve 2019/370 Esas, 2020/79 Karar ilâmında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.