Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24958 K.2025/24625

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; sanığın beyanları doğrultusunda bir araştırma yoluna gidilmediği, dosyadaki eksiklikler giderilmeden soruşturma aşaması sonlandırılarak kovuşturma safhasına geçildiği, kovuşturma aşamasında da eldeki delillerle yetinildiği, sanığın beyanlarına itibar edilmeyerek hakkında hüküm kurulduğu,

Mahkemenin kararında sanık savunması aleyhine bir tespit bulunmadığından aracın kapısının açık vaziyette olduğunu kabul ettiğini belirttiği, buna rağmen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesi uyarınca hapis cezasına hükmedildiği, mahkûmiyetin büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanması gerektiği ve sanığın beraatine karar verilmesine, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;