Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26098 K.2025/9684

Suça sürüklenen çocuk hakkında Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarih ve 2015/1007 Esas, 2016/293 K. sayılı kararı ile şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyet kararı verildiği, temyiz edilmeksizin kesinleşen kararlara karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesi sonucunda Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 05.12.2022 tarih ve 2022/14058 Esas, 2022/20275 Karar sayılı ilâmı ile "..Oluşa ve dosya içeriğine göre;

müşteki ...’a yönelik eylemin gece vakti gerçekleştiğinin anlaşıldığı ve mahkemece de eylemin gece vakti gerçekleştiği kabul edilerek hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi uygulandığı halde, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümde atılı suçun gece vakti işlenmesinden dolayı aynı Kanun’un 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle 7 no’lu kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden,

müşteki ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 25.02.2016 tarihli ve 2015/1007 Esas – 2016/293 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere BOZULMASINA,.." dair verilen karar gözetilmeksizin yeniden yargılama yapılarak verilen inceleme konusu hükmün, hukuki değerden yoksun ve hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyize konu edilemeyeceği anlaşılmakla,

suça sürüklenen çocuk müdafii'nin konusu bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ, II) Suça sürüklenen çocuk hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet kararı ile şikâyetçi ...'ye yönelik hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise.

Suça sürüklenen çocuk hakkında kanun yararına bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,