Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26112 K.2024/3342

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bartın Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.03.2015 tarih, 2015/521 Esas sayılı iddianamesi ile, katılanın çalınan cep telefonunu sanığın kullandığı iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 53. maddeleri uyarınca suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Bartın

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2015/349 Esas, 2015/1101 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 5237 sayılı Kanun'un 165/1, 52, 53. maddeleri uyarınca 7 ay hapis ve hak yoksunlukları ile 1000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.04.2022 tarih, 2020/25930 Esas, 2022/6835 Karar sayılı ilâmı ile 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırılık nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozma ilâmından sonra Bartın

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2023 tarihli ve 2022/431 Esas, 2023/246 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 5237 sayılı Kanun'un 165/1, 52, 53 maddeleri uyarınca 7 ay hapis ve hak yoksunlukları ile 1000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, para cezasının 4 eşit taksitte ödenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, kararı temyiz etmek istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece; sanığın suç tarihinde gayrı resmi eşi olan ve dosyası hırsızlık suçundan onanan ...'in çalmış olduğu telefonu kullandığı ve suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu işlediği kabul edilmiştir. 2. Sanık aşamalardaki savunmalarında, suça konu telefonu spot telefon satan bir telefoncudan aldığını, diğer sanık ...'den almadığını savunmuştur.

3. Dosyası onanan sanık ... aşamalardaki savunmalarında, hırsızlık yapmadığını, sanık ...'in katılanın çalıntı telefonunu kullanıp kullanmadığını bilmediğini savunmuştur. 4. Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı'ndan (TİB) gelen cevabi yazı ekindeki "numara/imei kullanımı"na ilişkin kayıtlarda, katılana ait çalınan çantanın içinde bulunan cep telefonunun 2 gün sonra 30.09.2013 tarihinde sanık ...

Çakıcı'nın çocuğunun da babası olan eski yaşam arkadaşı sanık ... tarafından kullanıldığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, Mahkemenin kanaat ve takdiri ile incelenen dava dosyası içeriğine göre, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından ve 30.09.2013 olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında 18.09.2013 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görüldüğünden, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Ancak.

2. 24.10.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hüküm bu nedenle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR