Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26314 K.2025/8134

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın tüm aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmediği, tanık ... ve katılanın sadece inceleme dışı sanık ...'i teşhis ettiği, sanığın bir süre evli kaldığı tanık ...'nin, sanığın zaman zaman hırsızlık yaptığı eşyaları eve getirdiğine dair beyanının ise tek başına mahkûmiyet kararı vermek için yeterli olmadığı, dosyada başkaca kamera görüntüleri, parmak izi gibi delil bulunmadığı, sanığın inceleme dışı sanık ...'in eylemine iştirak ettiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden atılı suçlardan beraati yerine, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,