Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26498 K.2025/22552

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/12. maddesine göre istinaf yoluna başvurulamayacak olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile ilgili olarak Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin istinaf istemi yönünden itiraz niteliğinde olduğunu kabul ederek merciine iadesine karar verildiği belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafîinin temyiz isteminin, suçun sanık tarafından işlendiğine dair mağdur beyanı dışında yeterli delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılmasının hatalı olduğuna, kamera kaydı bulunmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;