Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2702 K.2024/3728

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 02.04.2019 tarihli ve 10816-5385 sayılı kararı ile " Tüm dosya kapsamı ve duruşmada dinlenen bilirkişi beyanına göre çalınan 1 adet el arabasının değerinin 10 TL olduğunun anlaşılması karşısında sanık hakkında hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle tayin edilen cezalardan 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince ceza verilmekten vazgeçilemeyecek ise de belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi" gerekçesi ile bozulması kararına yanlış anlam yüklenmek suretiyle cezada belirlenecek oranda indirim yapılması gerekirken ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,