Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2725 K.2024/16365

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa ait adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Gümüşhacıköy Asliye Ceza Mahkemesinin 24.01.2013 tarihli ve 2011/75 Esas, 2013/3 Karar sayılı ilamına konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesindeki hırsızlık suçuna ilişkin olduğu ve 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığı, UYAP üzerinden yapılan araştırmada, anılan hüküm ile ilgili yapılan uyarlama yargılaması neticesinde 17.05.2017 tarihli ek karar ile davanın uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verildiği, suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkumiyet kaydı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının nazara alınmasında zorunluluk bulunması,