Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/27635 K.2025/314

Yokluğunda verilen kararın, sanığın son bildirdiği aynı zamanda MERNİS adresinde, muhatabın adresten taşındığı belirilerek doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; söz konusu tebliğ işleminin usulsüz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine sunduğu 08.02.2022 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu belirlenerek sanığın dilekçesinin eski hale getirme ve temyiz mahiyetinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, şikâyetçinin evinden belirlenemeyen zamanda cep telefonunu çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 21.10.2014 olan mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,