Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28100 K.2024/4628

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kararın sanığın yüzüne karşı verildiği, Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği hâlde, karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığa CMK’nın 263. maddesi uyarınca hükmün cezaevi veya tutukevi aracılığı ile verilecek dilekçe ile temyiz edilebileceğine ilişkin bir açıklık bulunmadığı, bu nedenle sanığın öğrenme üzerine dosyaya sunmuş olduğu 22.06.2023 tarihli dilekçesiyle temyiz ve eski hâle getirme talebinde bulunduğu anlaşılmakla;

sanığın eski hale getirme talebinin kabulüyle anılan temyiz isteminin süresinde olduğu ve 5271 sayılı CMK’nın 42. maddesi uyarınca hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hâle getirme istemi hakkında karar verme yetkisi Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olduğundan bu konuda mahkemece verilen 04.09.2023 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;