Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28984 K.2023/9015

Sanık müdafiinin 07.09.2022 havale tarihli temyiz dilekçesinde sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna yönelik de temyiz talebinde bulunduğu, ancak, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 30.11.2021 tarihli ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün istinafı üzerine bölge adliye mahkemesince verilen kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

6. Ceza Dairesinin, 04.07.2022 tarihli ve 2022/4537 Esas, 2022/10488 Karar sayılı kararı ile "Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca reddine" karar verildiği,

bu nedenle de 06.09.2022 tarihli kararda, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan hüküm kurulmadığının anlaşılması karşısında; sanık müdafiinin konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna yönelik temyiz istemi ile ilgili olarak istem gibi dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 2. Sanık müdafiinin hırsızlık suçuna yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.10.2021 tarihli ve 2021/19928 Esas No.lu iddianamesi ile, sanığın geceleyin saat 22.00-00.30 zaman aralığında, katılanın evine açık bırakılan balkon kapısından girerek, cep telefonu ve içerisinde ikâmet izin belgesi, SGK kartı, Alman kimlik kartı, ulaşım kartı bulunan çanta ile 2 adet ... yüzük, 1 adet ... kolye, 1 adet ... yüzük ile 2 adet kol saatini çalması şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 53/1, 58. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2021/634 Esas, 2021/912 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına, cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 3.Anılan kararın sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2022/5 Esas, 2022/690 Karar sayılı kararı ile. Mahkemece sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik uygulamasına esas alınan Antalya

7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2012/293 Esas, 2012/695 Karar sayılı ilâmındaki hırsızlık suçundan verilen 3 yıl hapis cezasına ilişkin ilâmın kesinleşme tarihinin 28.10.2014 tarihi olduğu, ilâmın henüz infaz edilemediği ancak, ilâmdaki hırsızlık suçunun tarihinin 19.10.2011 olup, ilâmda tekerrür uygulamasına esas alınan Antalya

12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2011/724 Esas, 2011/488 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ise suç tarihinden sonra 20.12.2011 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, bahsi geçen ilâmın sanık hakkında 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik uygulamasına esas alınamayacağı gözetilmeden fakat, sanığın adlî sicil kaydındaki ikinci kez mükerrirlik uygulanması koşullarını taşıyan Antalya

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2016/921 Esas, 2017/331 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin ilâmın 27.04.2017 tarihinde kesinleştiği ve ilâmda sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimine hükmedilmesi karşısında, bu ilâmın ikinci kez mükerrirlik uygulamasına esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 303. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâli suçlarından kurulan hüküm fıkralarındaki 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin ve ikinci kez mükerrirlik uygulanmasına ilişkin bölümün hükümlerden ayrı ayrı çıkartılarak,

yerine ''Sanığın Antalya

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2016/921 Esas, 2017/331 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin 27.04.2017 tarihinde kesinleşen ilâm ile mükerrir olduğu ve bahsi geçen ilâmda mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanık hakkında verilen cezalar ile ilgili olarak TCK'nın 58/6-7 maddesi uyarınca ve 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesi gereğince 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" fıkrasının her iki suçtan kurulan hüküm fıkralarına ayrı ayrı eklenmesi suretiyle,

diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine, karar verilmiştir. 4. Kararın sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

6. Ceza Dairesinin, 04.07.2022 tarihli ve 2022/4537 Esas, 2022/10488 Karar sayılı ilâmı ile, 28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırına göre, 5271 sayılı Kanun'un 150/3 ve 196/2. maddelerine aykırı olarak, sanık müdafiinin hazır bulunmadığı duruşmada savunmasının alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5.Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.09.2022 tarihli ve 2022/503 Esas, 2022/509 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına, cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 6.Anılan kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 16.01.2023 tarihli ve 2022/2955 Esas, 2023/112 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca dosya temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi sanığın samimi ikrarda bulunduğu, sanığın çalındığı iddia edilen eşyaları tam olarak hakimiyetine alamadığı, suç mahalline yakın bölgede yakalandığına ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, suça konu olay tarihinde gece sayılan 22.00 ile 00.30 saatleri arasında katılanın ikâmet ettiği eve hırsızlık maksadıyla girdiği ve katılana ait Samsung Galaxy marka cep telefonu, SGK kartı, Alman kimlik kartı, ulaşım kartı bulunan çanta ile 2 adet ... yüzük, 1 adet ... kolye, 1 adet ... yüzük ile 2 adet kol saatini hırsızlamak suretiyle üzerine atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık suçu kabul etmiştir. 3. Çocuk odasında yeri değişen metal kumbara yüzeyinden elde edilen parmak izinin, sanığın parmak izi ile uyumlu olduğuna dair 30.08.2021 tarihli rapor dosya içerisinde mevcuttur. 4. Hukuki süreç başlığı altında 4. maddede belirtilen bozma ilâmının gereği yerine getirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamı, sanığın ikrarı, çocuk odasında yeri değiştirilen metal kumbara yüzeyinden elde edilen parmak izinin sanığın parmak izi ile uyumlu olduğuna dair Antalya Emniyet Müdürlüğünün 30.08.2021 tarihli uzmanlık raporu karşısında ve bu rapordan sonra sanığın 04.10.2021 tarihinde yakalandığı ve olayı hatırlamadığını söylediği, suça konu eşyaların bulunamadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.09.2022 tarihli ve 2022/503 Esas, 2022/509 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Antalya