Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29182 K.2024/338

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, keşif talebinin yerine getirilmediği ve yanlış ceza verildiğine; sanık müdafiinin temyiz isteminin de, sanığın samimi olarak ilk baştan beri suçu ikrar etmesine rağmen sanığın geçmişi ve yargılama aşamasındaki davranışları gerekçe gösterilerek sanık hakkında takdiri indirim ve lehe hükümlerin uygulanmamasının doğru olmadığı,

ceza miktarının üst sınıra yakın olmasının hakkaniyete uygun olmadığı ve sanığın tahliye olduğunda zararı karşılayacağına ilişkin beyanına değer verilmediğine ilişkin, olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanığın, katılana yönelik olarak sadece polis memuru olduğunu söylemesinin, resmi sıfat takınarak suçun işlendiğinin kabulü için yeterli olmadığı, bu nedenle eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-f bendi kapsamında değerlendirilemeyeceği, suçun işlendiği yerin Şehremini Muratpaşa Camii'nin etrafı çevrili duvarlarının içinde bulunan eklenti niteliğinde sayılması gereken bahçesindeki şadırvanında işlenmesi sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi kapsamında düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı her iki eylemin aynı Kanun'un 142/2. fıkra kapsamında aynı ceza aralığında kalmış olması ve aynı fıkrada düzenlenmiş olması sebebiyle mahkemenin hatalı nitelik tayini bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ve bu hususun 5271 sayılı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasından “Cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” ibaresinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine GÖNDERİLMEK üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 1