Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29295 K.2025/9984

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3.maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; hırsızlık yapmak isteyen bir kimsenin aynı niteliklere sahip bir başka eşyayı almak için elindekini rehin vermesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, sanık aleyhine olan delillerin her türlü şüpheden uzak, kesin ve net deliller olmadıkları, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu, sanığın temyiz isteminin ise;

eyleminin TCK'nın 142. maddesine değil 155. maddesine uygun olduğu , ikinci kez mükerrir hükümlerinin uygulandığı fakat ek karar ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair kısımların çıkartıldığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2019 tarihli ve 2018/1306 Esas, 2019/705 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1 maddesinde tanımlanan güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, bu kararın O yer Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 25.06.2020 tarihli ve 2019/2868 Esas, 2020/1092 Karar sayılı kararıyla ilk derece mahkemesinin kararını kaldırarak 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiziyle, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli ve 2021/24031 Esas, 2022/17496 Karar sayılı kararıyla; sanığın, katılanın işyerine giderek trafik kazası yaptığını söyleyip, fotoğraf çekmesi gerektiğini belirterek katılanın cep telefonunu alarak uzaklaşması şeklinde gerçekleşen eyleminin.

TCK’nın 142/2-h maddesindeki suça uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması gerekçesiyle bozularak dosyanın gereği için Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği ve Mahkemece dosya ele alınarak karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi gereğince dosyanın gereğinin yerine getirilmesi için hükmü bozulan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmesi gerekirken dosyanın sehven ilk derece mahkemesi olan Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla.

5271 sayılı Kanun'un 3-7 maddeleri gereğince, kamu düzenini ilgilendiren ve kanunla belirlenen görev hususunun kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen gözetilmesinde zorunluluk bulunması nedeni ile dava dosyasının yetkili ve görevli İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,