Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29299 K.2024/9927

Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen beraat hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin vekâlet ücretine yönelik olduğu belirlenerek

yapılan incelemede;

İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 27.10.2023 tarihli ve 2009/1243 Esas, 2010/144 Karar sayılı ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda, sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükümde, “temyiz yasa yolu süresinin sanığa tebliğden itibaren” başlayacağı belirtilerek sanığın yanıltıldığı anlaşılmış ise de; sanığın 11.09.2023 tarihli dilekçesi ile herhangi bir temyiz isteminde bulunmadan hakkında mahsup hükümlerinin uygulanmasını talep ettiği, dolayısıyla verilen karardan haberdar olan sanığın, kararı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 26.10.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu,