Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2972 K.2023/3048

Sanığın, 20.12.2021 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması, eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle mahkemece verilen 23.02.2022 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi ve ceza evinde olan sanığa yapılan tebligatın 5271 sayılı CMK'nın 35/son maddesi uyarınca kendisine okunup anlatılmadan tebliğ edilmesinden dolayı gerekçeli karar tebliği işlemi usûlsüz olduğundan, sanığın 20.12.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde ve eski hâle getirme talebinin yerinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın muhkem olan aracın kelebek camını zorlayarak aracın içine girip bir şey çalamadan yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan ve zamanaşımı yönünden sanığın lehine olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1. maddesinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezaların üst sınırına göre 765 sayılı Kanun'un 102/3 ve 104/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 15 yıllık olağanüstü zamanaşımının, 06.08.2004 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar dolmuş olması,