Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29856 K.2024/19491

İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2014/368 Esas, 2015/125 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Sanığın 20.11.2023 tarihli dilekçesi ile anılan karara yönelik temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen kararın, savunmasında bildirdiği adrese doğrudan MERNİS adresi şerhli olarak, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 27.07.2015 tarihinde tebliğ edildiği, UYAP’tan yapılan incelemede gerekçeli kararın tebliğ edildiği tarihte sanığın cezaevinde başka suçtan hükümlü olduğu bu nedenle yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmış ise de; sanığın ilk olarak 12.06.2023 tarihli dilekçesi ile, 7188 sayılı Kanun uyarınca basit yargılama usulünün uygulanması talebinde bulunduğu,