Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3006 K.2024/10756

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın şikâyetçilere ait park halinde bulunan arabaları çalmaya teşebbüs etmesi ve arabalara zarar vermesi şeklinde meydana gelen olayda, sanık hakkında Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 tarihli ve 2008/1592 Esas, 2008/1673 Karar sayılı kararı ile hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetine karar verildiği, sanık müdafii tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay ( Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 18/06/2013 tarihli ve 2012/7034 Esas, 2013/19054 Karar sayılı ilamı ile hükümlerin bozulduğu,

bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda, Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2014 tarihli ve 2013/966 Esas, 2014/118 Karar sayılı kararıyla sanığın her iki şikâyetçiye yönelik hırsızlık suçu ile ve şikayetçi Yakup'a yönelik mala zarar verme suçundan mahkumiyetine karar verilip, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle mahkemece açıklanması geri bırakılan hükümlerin aynen açıklanması gerekirken, Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 tarihli ve 2019/944 Esas, 2019/1404 Karar sayılı kararı ile tek bir hırsızlık suçundan hüküm kurulduğu,

bu kararın Yargıtay'da temyiz incelemesine tabi olmasına karşın, ilk derece mahkemesince istinaf kanun yolu açık olmak üzere kararın verildiği, sanık tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 01/02/2021 tarihli ve 2020/1446 Esas, 2021/336 Karar sayılı kararı ile hükmün aynen açıklanması gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar verildiği,

bozma üzerine Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesince 08/07/2021 tarihli ve 2021/296 Esas, 2021/1005 Karar sayılı kararı ile sanığın her iki şikâyetçiye yönelik hırsızlık suçundan ve şikâyetçi Yakup'a yönelik mala zarar verme suçundan mahkumiyetine karar verildiği, sanık müdafii tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 13/09/2021 tarihli, 2021/2242 Esas, 2021/2497 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği;

Diğer taraftan, Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/121 Esas sayılı dosyası üzerinden, mahkemenin 10/12/2019 tarihli ve 2019/944 Esas, 2019/1404 Karar sayılı kararı ile tek bir hırsızlık suçundan hüküm kurulduğu belirtilerek, diğer suçlar yönünden hüküm kurulmak amacıyla duruşma günü tayin edildiği, mahkemenin 28.01.2020 tarihli kararı ile hangi şikâyetçiye yönelik olduğu belli olmaksızın tek hırsızlık suçundan ve şikâyetçi Yakup'a yönelik mala zarar verme suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulduğu, sanığın istinaf kanun yoluna başvurması üzerine,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 06.06.2021 tarihli, 2020/2233 Esas, 2021/1362 Karar sayılı kararı ile dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçmesi nedeniyle temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek Yargıtay'a gönderme kararı verildiği;

Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 tarihli ve 2008/1592 Esas, 2008/1673 Karar sayılı kararının daha önce Yargıtay 13. ( Kapatılan) Ceza Dairesi tarafından incelenmiş olması nedeniyle, Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 tarihli ve 2019/944 Esas, 2019/1404 Karar sayılı geri bırakılmasına karar verilen hükümlerin açıklanmasına dair kararın temyiz yasa yoluna tabi olduğu,

dolayısıyla bu karara yönelik istinaf incelemesi neticesinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 01/02/2021 tarihli ve 2020/1446 Esas, 2021/336 Karar sayılı bozma kararı, bozma üzerine Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesince 08/07/2021 tarihli ve 2021/296 Esas, 2021/1005 Karar sayılı kararı ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 06.06.2021 tarihli, 2020/2233 Esas, 2021/1362 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların;

ayrıca Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2020 tarihli ve 2020/121 Esas, 2020/98 Karar sayılı kararı ile hangi şikâyetçiye yönelik olduğu belli olmaksızın tek hırsızlık suçundan ve şikâyetçi Yakup'a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu,

5271 sayılı CMK’nın 264/1. maddesi uyarınca yasa yoluna başvuruda ve mercide yanılmanın hakkı ortadan kaldırmayacağı, bu durumda temyizen incelenen kararın, Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 tarihli ve 2019/944 Esas, 2019/1404 Karar sayılı geri bırakılmasına karar verilen hükümlerin açıklanmasına dair karar olması gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında daha önce her iki şikâyetçiye yönelik hırsızlık suçu ile ve şikayetçi Yakup'a yönelik mala zarar verme suçundan hapis cezalarına hükmedildikten sonra hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresinde yeniden suç işlemesi karşısında açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasına karar verilmesi gerektiği halde, hüküm fıkrasında hırsızlık suçundan hangi şikâyetçiye karşı eylemden dolayı olduğu da belirtilmeden, tek bir hırsızlık suçundan mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle çelişkiye ve infazda tereddüte neden olunması,