Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3033 K.2025/14082

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ve müdafiinin temyiz isteminin, "mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığı, şüphe nedeniyle beraat kararı verilmesi, aksi hâlde lehe hükümlerin uygulanması ve değer azlığı nedeniyle indirim yapılması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Olay günü sanığın hemşehriyiz sohbetiyle şikâyetçiye sarılıp cep telefonunu ve cüzdanını fark ettirmeden aldığı, kısa süre sonra cep telefonunu iade edip şikâyetçinin yanından ayrıldığı, şikâyetçinin cüzdanının cebinde olmadığını anlayınca sanığın arkasından seslenerek cüzdanını da geri aldığı, sanık uzaklaştıktan sonra ise cüzdanın içinden 300,00 TL parasının çalındığını anladığı, ertesi gün sanığı tekrar görünce kolundan tutup polis ekiplerine teslim ettiği olayda, sanığın eyleminin tamamlandığı gözetilmeden, ilk derece mahkemesince hükmün gerekçe kısmında eylemin teşebbüste kaldığının kabul edildiği, hükümde ise TCK'nın 35. maddesi uygulanmayarak gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,

2) Sanık hakkında TCK'nın 143.maddesi gereğince suç tarihi itibariyle 1/2 oranında artırım yapıldığı halde hükümde 1/4 oranında artırım yapıldığı belirtilmek suretiyle çelişki oluşturulması, 3) Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken gerekçede gösterildiği halde hükümde hangi ilamın esas alındığının gösterilmemesi, 4) Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan ilâmda da mükerrir olduğu hâlde, cezasının 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin ne şekilde uygulanacağı, süresi ve bu hususta karar verecek merci 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 108. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı maddenin 5. fıkrası ile tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde koşullu salıvermeye ilişkin hükümlerin uygulanacağı belirtilmiştir.

Bu nedenlerle denetimli serbestlik tedbirinin süresinin infaz aşamasında 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenmesinin gerektiği gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin 7. fıkrası gereğince hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesiyle yetinilmesi gerekirken infazı kısıtlar biçimde bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,