Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3120 K.2024/727

I.Şikâyetçi Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesi;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından şikâyetçi suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II.Katılan Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Katılan Sanık ... Hakkında Hakaret, Şikâyetçi Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ... Hakkında Yaralama Suçlarından ve Şikâyetçi Sanık ...'ın Katılan Sanıklar ..., ..., Katılan Suça Sürüklenen Çocuk ... ve Şikâyetçi Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Verilen Beraat Hükümlerine Yönelik Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde;

Katılan sanık ...'a yüklenen eyleme uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-4 maddelerinde öngörülen hakaret suçu için, katılan sanıklar ..., ...'a yüklenen eyleme uyan 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesinde öngörülen mala zarar verme suçu için öngörülen cezaların türleri ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, hakaret suçu yönünden süreyi kesen son işlem olan katılan sanık ...'in savunma tarihi olan 23.12.2013 tarihinden ve mala zarar verme suçu yönünden sanıkların son savunmalarının alındığı tarih olan 04.03.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar,

şikâyetçi suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'a yüklenen eyleme uyan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 31/3 ve 31/2. maddelerinde belirtilen yaralama suçu, katılan suça sürüklenen çocuk ... ve şikâyetçi suça sürüklenen çocuk ...'e yüklenen eyleme uyan aynı Kanun'un 151/1, 31/3. maddelerinde öngörülen mala zarar verme suçu için öngörülen cezaların üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık ve 4 yıllık dava zamanaşımı sürelerinin, zamanaşımını kesen son işlem olan suça sürüklenen çocukların yaralama suçu yönünden savunmalarının alındığı en son tarih olan 17.02.2015 tarihinden,

mala zarar verme suçu yönünden son savunmalarının alındığı 04.03.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve katılan sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, katılan sanık, katılan suça sürüklenen çocuk ve şikâyetçi suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III.Şikayetçi Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesinde;

Sanık hakkında İslahiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2013/218 Esas, 2016/72 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 43/2. maddeleri uyarınca 6.740,00 TL adlî para cezasına hükmedildiği,

gerekçeli kararın yazımı aşamasında sanık hakkında sehven teşebbüs hükümlerinin uygulanmadığının fark edildiği gerekçesiyle 11.03.2016 tarihli ek karar ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan yeniden hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de, mahkemece karar verilerek dosyadan el çekildikten sonra ancak kanun yolu ile denetlenebilecek hükme ilişkin ek karar ile yeniden hüküm verilemeyeceği dikkate alınarak 11.03.2016 tarihli kararın hukukî dayanaktan yoksun ve yok hükmünde olduğu tespit edilerek 16.02.2016 tarihli karara yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kararın gerekçe kısmında şikâyetçi sanık ...'ın eylemi nedeniyle katılan sanıklarda herhangi bir yaralanmanın meydana gelmediği kabul edilmesine rağmen hükümde 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesinin uygulanmaması suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,