Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3240 K.2024/1778

Hükümlü hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükümlü ...'in suç tarihinde gece vakti hakkında açılan kamu davası tefrik edilen A.T. ile birlikte, şikâyetçiye ait kasetçi dükkânının kapı camını kırarak içeriye girip, işyerinden 8 milyon TL (eski para) değerindeki 7 adet kasetçalar müzik seti ile yaklaşık 200 adet kaseti çaldıkları, hükümlü ...'in daha sonra yakalandığında 2 adet müzik seti ile 80 adet kasetin iadesini sağladığının anlaşıldığı olayda,

Mahkemece lehe olan kanun değerlendirmesi yapılırken karşılaştırma sırasında hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143. maddesi ile şikâyetçinin kısmî iadeye rıza göstermesi halinde 5237 sayılı Kanun'un 168/1-4. maddelerinin uygulanmasının gerekeceğinin gözetilmemesi ile hükümlünün eyleminin hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Kanun’un 116/4, 119/1-c maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve aynı Kanun'un 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu,

suç tarihi itibarîyla mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olduğu da gözetilerek değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmemiş ise de, her halükârda 765 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümlerine göre verilecek cezanın açıkça hükümlü lehine olduğu dikkate alındığında, anılan hususlar sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış; gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "28.07.1992" yerine "03.08.1992" olarak yanlış yazılması ile şikâyetçinin isim ve diğer kimlik bilgilerinin gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hatalar olarak kabul edilmiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 07.02.2006 tarihli ve 11/12 sayılı kararında açıklandığı üzere; önceki kesinleşmiş hükümden sonra yürürlüğe giren yasalarda hükümlü lehine bir düzenleme olup olmadığının yeniden değerlendirilmesi için yapılan uyarlama yargılamasındaki giderlerin yargılamaya neden olmayan hükümlüye yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,