Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3414 K.2024/7451

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Mahkemenin 21.05.2010 tarihli ve 2010/171 Esas, 2010/414 Karar sayılı kararında, sanığın üzerine atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûm olduğu 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği, verilen hükmün sanık tarafından temyiz edildiği, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.03.2012 tarihli ve 2011/1706 Esas, 2012/5607 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyularak sanık hakkında atılı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

denetim süresi içerisinde sanığın yeni bir kasıtlı suç işlemesi nedeniyle açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklandığı, ancak açıklanan hükümde, sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; sanık hakkında 21.05.2010 tarihinde hükmedilen 5237 sayılı Kanun’un 51. maddesi gereğince hapis cezasının ertelenmesi kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 326/son maddesine aykırı olarak,

sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı Kanun’un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;