Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3524 K.2025/12744

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin sanık ...'ın ...’nin azmettirmesi sonucu katılana karşı saldırıyı gerçekleştirdiğine, katılanın iş yerine alkollü vaziyette saldıran bu sanığın katılanın karşı koymasına ve de iş yerini terk etmesini söylemesine rağmen saldırılarına devam ettiğine, hatta öyle ki, görevli emniyet mensuplarının müdahalesine rağmen iş yerinden önce çıkan bu şahsın ardından ikinci defa iş yerine girerek katılana saldırdığına,

bu hususun kamera–video kayıtlarıyla da sabit olmasına rağmen istinaf mahkemesince iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun oluşmadığına ve böylece sanığın bu suçtan beraatine hükmeden istinaf kararında isabet olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;