Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3548 K.2025/12073

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, eksik incelemeye dayalı karar verildiğine, Adalet ve Kanun önünde eşitlik ilkesinin göz ardı edildiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2017 tarihli ve 2016/406 Esas, 2017/472 Karar sayılı ilamından dolayı ikinci kez mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, söz konusu ilamın incelemesinde, anılan ilamda ikinci kez mükerrirliğe esas alınan Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.10.2015 tarihli ve 2015/452

Esas, 2015/635 Karar sayılı ilamı uyarınca verilen 10 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu suçun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve UYAP’tan yapılan incelemede uyarlama yargılaması sonucunda uzlaşma sağlanarak 02.03.2020 tarihli ek karar ile düşme kararı verildiği,

bu durumda bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın UYAP üzerinden yapılan sorgulamada başka ikinci kez mükerrirliğe esas olabilecek bir ilamında bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın tekerrüre esas alınan Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2017 tarihli ve 2016/406Esas, 2017/472 Karar sayılı ilamından dolayı birinci kez mükerrir sayılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak aynı Kanun'un 303. maddesi uyarınca bu hususun düzeltilmesi mümkün olduğundan;

sanık hakkında kurulan hükümden tekerrür uygulanmasına ilişkin olan kısmın çıkartılması ile yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2017 tarihli ve 2016/406Esas, 2017/472 Karar sayılı ilamında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasını içeren mahkûmiyeti nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/2-b. maddesi uyarınca birinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından,

5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince hapis cezasının mükerrirlere göre infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına,” cümlesi eklenmek suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesine,