Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3611 K.2024/12751

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

04.11.2019 tarihli bozma öncesi hükümde sanığın sonuç ceza olarak TCK'nın 142/2-g, 143. ve 62.maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; bozma sonrası yapılan yargılamada sanık hakkında TCK'nın 142/2-g, 143. ve 62. maddeleri gereğince verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasının, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 6 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,