Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3891 K.2024/4527

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142-1-e ve 143. maddeleri uyarınca hüküm olunan 2 yıl 4 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak netice cezanın 1 yıl 11 ay 10 gün yerine 1 yıl 11 ay 20 gün verilerek fazla ceza tayini,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 25.09.2013 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 21.03.2011 tarihli kararda, 5237 sayılı Kanun'un 165 ve 62. madde'leri uyarınca 5 ay hapis ve 820,00 TL adli para cezası'na hükmedilerek hapis cezasının ertelendiği,

bozma kararından sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip bilhare denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle hakkındaki hüküm açıklanan sanık hakkında anılan cezanın 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden bozma üzerine 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143 ve 62.maddeleri uyarınca hükmedilen ( 1 yıl 11 ay 10 gün yerine) 1 yıl 11 ay 20 gün hapis cezasının, erteli 5 ay hapis ve 820,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine, sonuç olarak 5 ay hapis ve 820,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,