Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/3900 K.2024/3042

Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ve 2022/279 Esas, 2022/345 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 14.06.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2022/31345 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63127 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63127 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan anılan suç için kanunda öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl olağan zamanaşımı süresine tabi olduğu, suçun 30/03/2010 tarihinde işlendiği, sanığın savunmasının 14/12/2010 tarihinde alındığı, sanık hakkında verilen 14/12/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 22/12/2010 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 01/02/2011 tarihinde yeniden suç işlediği,

5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 22/12/2010 ile 01/02/2011 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresinin 1 ay 10 gün süre ile durduğu ve zamanaşımı süresinin sanığın sorgusunun yapıldığı tarihte son kez kesildiği nazara alındığında;

sanığın sorgusunun yapıldığı 14/12/2010 tarihinden hükmün açıklandığı 12/05/2022 tarihine kadar geçen 11 yıl 4 ay 28 günlük süreden, zamanaşımının durduğu 1 ay 10 günlük süre mahsup edildiğinde geriye kalan 11 yıl 4 ay 18 günlük sürede olağan dava zamanaşımı süresinin tamamlandığı gözetilmeden, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Sanık hakkında mühür bozma suçundan açılan kamu davasında.

Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2010 tarihli ve 2010/724 Esas, 2010/1217 Karar sayılı kararıyla, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın itiraz edilmeksizin 22.12.2010 tarihinde kesinleştiği; sanığın denetim süresi içerisinde 01.02.2011 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan mahkûmiyetine ilişkin Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2012 tarihli ve 2011/293 Esas, 2012/652 Karar sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine,

Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2015 tarihli ve 2015/114 Esas, 2015/380 Karar sayılı kararı ile açıklanması geri bırakılan hüküm aynen açıklanarak sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği; bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 09.02.2022 tarihli ve 2019/7399 Esas, 2022/1788 Karar sayılı kararı ile bozulduğu;

bozma üzerine yeniden yapılan yargılama neticesinde, Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ve 2022/279 Esas, 2022/345 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü.

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2010 tarihli ve 2010/724 Esas, 2010/1217 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının kesinleştiği 22.12.2010 tarihi ile Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2012 tarihli ve 2011/293 Esas, 2012/652 Karar sayılı kararına konu denetim süresi içerisinde işlenen kasten yaralama suçunun suç tarihi olan 01.02.2011 tarihi arasında zamanaşımının durduğu, 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi gereğince sanığın 14.12.2010 tarihli sorgusundan sonra,

04.05.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünün olağan zamanaşımını kesmesi nedeniyle yeniden işlemeye başlayan bu sürenin karar tarihinde dolmadığı; bununla birlikte, durma süresi de dikkate alındığında, 30.03.2010 olan suç tarihinden kanun yararına bozma konusu yapılan 12.05.2022 tarihli mahkûmiyet hükmüne kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu belirlenmiştir.

3. Yukarıda açıklanan nedenlerle; 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi belirtilen gerekçeyle yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ve 2022/279 Esas, 2022/345 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeni sanığın cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,