Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4130 K.2024/4224

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Dosya kapsamına göre, kolluk görevlilerince olaydan sonra mağdura ait motosikletin sanığın kullanımında iken hasarlı hâlde ele geçirilerek mağdura tesliminin sağlandığı, motosikletin iadesi hususunda sanığın rızaî iadesinin söz konusu olmadığı, motosikletteki hasara ilişkin zararın kovuşturma aşamasında sanık tarafından giderildiği, sanığın motosiklette oluşan hasar nedeniyle mağdurun zararını gidermesinin kısmî iade niteliğinde olduğu, kovuşturma aşamasında gerçekleştirilen kısmî iade nedeniyle mağdurdan, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorularak,

sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2-4. maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, mağdurun rızası sorulmadan sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması,

2. Sanığın kısa kararın açıklandığı 23.03.2022 tarihli duruşmada "lehe hükümlerin uygulanmasına” ilişkin talebinin bulunduğu, Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51. maddelerine yönelik değerlendirme yapılırken, "Sanık hakkında önceden verilmiş olan açıklanması geri bırakılan hüküm açıklandığından yasal olarak uygulanma imkanı olmadığından sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 50 ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına" karar verilmiş ise de;

sanık hakkında verilen 11.12.2019 tarihli hükmün açıklanmasına dair kararın sanık ve müdafii tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 23.11.2020 tarihli ilâmıyla bozulduğu nazara alınarak; bozma sonrası kurulan hükümde, hükmün aynen açıklanması zorunluluğunun olamayacağı, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının sanığın kişiliğine,

sosyal ve ekonomik durumuna yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceğinin ve tekrar suç işlemeyeceği konusunda bir kanaatin oluşup oluşmadığı değerlendirilerek erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50. ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3. Hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143, 168/2, 62. maddelerine göre belirlenen 11 ay 20 gün hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip sonuç olarak 5 ay 25 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 5 ay 25 gün hapis cezası tayin edilmesi,

4. Mağdur ...'ın 26.04.2012 tarihli oturumda şikâyetinden vazgeçtiğini belirtmesi nedeni ile katılan sıfatı kalktığı hâlde, gerekçeli karar başlığında katılan olarak gösterilmesi,