Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4159 K.2024/1811

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.11.2010 gün 274-300; 06.12.2008 gün 144-234, 23.09.1974 gün 224-408 ve 16.04.1973 gün 213-345 sayılı kararlarında temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hâle getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtayda olduğu belirtilmiştir. Anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca eski hâle getirme istemi konusunda karar verme görevinin, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış bulunduğundan, Yargıtaya ait olduğu, sanığın 21.12.2020, 14.01.2021, 01.02.2021 ve 18.02.2021 tarihli eski hâle getirme ve temyiz mahiyetindeki dilekçelerine ilişkin mahkemesince temyiz taleplerinin reddine dair verilen ek kararların yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Sanığın yokluğunda verilen kararın, sanığın savunmasında en son bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığı, fakat bildirilen adresten taşınması nedeniyle tebligatın iade edildiği, ikinci olarak sanığın MERNİS adresine tebligat çıkarıldığı, sanığın çarşıda olması nedeni ile aynı adreste ikamet eden üvey annesine imza karşılığında 15.07.2014 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakla, 15.07.2014 tarihinde tebliğ edilen hükmü 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 21.12.2020 tarihinde temyiz eden sanığın yerinde görülmeyen eksi hâle getirme talebinin ve süresinde olmayan temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 07.02.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.