Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/427 K.2023/3284

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın oğlu hakkında yapılan icra takibi sonucu, borçlu oğluna ait ikamette yapılan haciz işlemi sırasında haczedilen malların yedieminin hukuki ve cezai sorumluluğu hatırlatılarak imza karşılığında sanığa teslim edildiği, sanığın ise, eşyaları alarak evden taşındığı ve yeni adresinin bilinmediğinin iddia edildiği somut olayda;

sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1. maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 31.03.2009 tarihinden Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.05.2021 olan karar tarihine kadar geçmiş bulunduğu anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 04.11.2022 tarihli kararı ile davanın düşürülmesine karar verilmesinde bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.