Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4500 K.2024/12809

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda suça sürüklenen çocuğun konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediği kabul edildiği halde hüküm fıkrasında suç isminin "konut dokunulmazlığının ihlâli" yerine "iş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme" olarak yanlış yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan cezanın 6 ay 20 gün hapis cezasından çevrili 4.000,00 TL adlî para cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle suça sürüklenen çocuğun 6 ay 20 gün hapis cezasından çevrili 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,