Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4598 K.2023/5439

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sandıklı Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2014 tarihli ve 2014/362 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında muhtarlık binasının dış kısmında bulunan iki adet güvenlik kamerasının kablolarını kestiği iddiasıyla kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1.a ve 53. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2015 tarihli ve 2014/207 Esas, 2015/97 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 62, 53. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3.Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/3059 Esas, 2020/7869 Karar sayılı kararı ile; muhtarlık binasında bulunan kameraların kablolarının kesilmesi olayında soruşturma aşamasında beyanı alınan tanık A.C.'nin dinlenerek suça konu olayla ilgili tanık olarak beyanının alınıp sonucuna göre delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi, nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2020/597 Esas, 2022/313 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 62, 50/1-a maddeleri gereğince 6.000,00 TL adlî para cezasına karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 2022/98674 sayılı tebliğname ile, sanığın temyiz dilekçesinin gerekçesiz olduğundan bahisle temyiz isteğinin reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, hükmü temyiz etme talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın olay günü Yeşilhisar köyü muhtarlık binasının pencere korkuluklarına tırmanarak muhtarlığa ait kamera kabolarını kestiği, bu surette kamusal hizmete tahsis edilmiş mala zarar verdiği, sanığın aşamalardaki beyanlarında olay günü suç mahalline yakın yerde bulunduğunu, ancak müsnet eylemi kabul etmediğini beyan ettiği, bozma doğrultusunda dinlenen tanık A.C'nin beyanında, arkadaşları ile kahvede oturduğunu, eskiden belediye olan şu anda muhtarlık olan yerden bir ses geldiğini, dönüp baktığında ise sanık ...'ın korkuluklardan ... indiğini gördüğünü, kameranın kablosunun boşta olduğunu ifade ettiği,

tüm bu hususlar birlikte değerlendirilerek, sanığa iftira atmasını gerektirir husumeti olmayan tanık beyanı doğrultusunda, suçtan kurtulmaya yönelik sanık beyanına itibar edilmeyerek Mahkemece sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. ... tespit tutanağı dosya arasına alınmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Kanun'un 305 - 326. maddeleri uygulanmakta olduğundan daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş bir dosyada temyiz sebebinin gerekçeli olarak gösterilmesine ilişkin bir zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B.Sanığın temyizi yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR