Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4828 K.2023/7887

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

sanığın yokluğunda verilen kararın duruşmada bildirdiğinden farklı olan MERNİS adresinde aynı konutta ... ... imzasına tebliği işleminin geçersiz olması nedeniyle sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesinde belirtilen süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

sanığın eski hale getirme ve temyiz talebinin reddine ilişkin mahkemece verilen 02.11.2020 tarihli ek kararın Denizli Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2020 tarihli ve 2020/940 D.İş sayılı kararı ile kaldırılmış olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Denizli 2 Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2013 tarihli ve 2012/565 Esas 2013/84 Karar sayılı ilâmının suç tarihinden sonra 25.03.2013 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek başkaca bir ilâmın bulunmadığı anlaşıldığından hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin tatbik edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2.Dosya içeriğine, gerekçeli karar başlığına ve hükmün gerekçe kısmına göre sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyet kararı verilmesine rağmen hüküm fıkrasında suç adının konut dokunulmazlığının ihlâli, uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesi yerine 116/1. maddesi olarak belirtilmesi,