Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4975 K.2024/14228

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden daha önce temyiz incelemesi yapan (Kapatılan) Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 07.01.2020 tarihli ilâmıyla verilen düzeltilerek onama kararındaki tekerrüre ilişkin hukuka aykırılıkla ilgili CMK'nın 308. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz yasa yoluna başvurulabileceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adlî sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2013 tarihli ve 2011/658 Esas, 2013/20 Karar sayılı ilamında sanık hakkında yaş küçüklüğü sebebiyle TCK'nın 31/3. maddesinin uygulandığı ve suç tarihi itibarıyla da adlî sicil kaydında başkaca tekerrüre esas olabilecek bir mahkûmiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,