Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5178 K.2024/16562

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesi uyarınca hırsızlık suçundan tayin olunan cezanın en fazla üçte birine kadar artırılabileceği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 143.maddesi gereğince yarı oranında artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayin edilmiş ise de 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek daha az cezaya hükmedilmiş olması nedeniyle sonuca etkili görülmeyerek bozma sebebi yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143 ,62 maddelerine göre belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip sonuç olarak 11 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,