Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5202 K.2024/8121

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık tarafından ileri sürülen eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, sanığın 12.04.2021 tarihli dilekçesi üzerine verilen ek kararların yok hükmünde olduğu, ayrıca sanığın temyiz istemine konu Büyükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2015 tarihli ve 2014/124 Esas, 2015/286 Karar sayılı kararı ile hakkında mahkûmiyet kararı verilen diğer sanık ... hakkında temyiz incelemesi yapan Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 15.01.2020 tarihli ve 2019/8653 Esas, 2020/768 karar sayılı bozma ilâmının sanık ...'e sirayeti ile sanık hakkında hüküm kurulabileceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilip 27.10.2015 tarihinde doğrudan MERNİS adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilen gerekçeli kararın tebliği işlemi usûle uygun değil ise de; kararın sanığa talebi üzerine 13.12.2020 tarihinde ceza infaz kurumunda usûlünce tebliğ edildiği, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 12.04.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,